بیآیید به هستی بنگریم و لحظه های ناب  و ساده (ی) زندگی را کشف کنیم!

–

حظورت به بوی عطر می ماند ، به تن که می نشینی حس نمی شوی و تا دور می شوی جای خالی عطرت مشام را می سوزاند ! تو عطر نبودی و دیگر عضوی از من شده بودی که رفتن ات ، آمدن ات،خنده ات، گریه ات، آشتی ات، قهرت ،عشق ات، نفرت ات ، دوری ات ، نزدیکی ات ، وصال ات ، فراق ات ، صدایت ، سکوت ات ، یادت ، فراموشی ات ، مهرت ، کینه ات ، خواندن ات ، نخواندن ات و اصلاًبودن ات و نبودن ات سنگین است ، سنگین است ، سنگین است !

من با همه این سنگینی ها من هنوز هستم ، ..

به قول یکی از همون نویسنده های قوی ، من به رد پای تو در زندگی خودم ایمان دارم !

من به تو به خودم و همه پرندگانی که هر رزو می خوانند ایمان  دارم !

من به دستان مهربان تو نگاه های عمیقت ایمان دارم ؛

من منتظرت نمی مانم .. تمام این روز ها رو می دوم ، همه این روز هایی که سرم شلوغ است و دلم خلوت .. اینقدر می دوم که تو مثل یک هویی ترین اتفاق دنیا برایم بی افتی من تا اون روز و آن لحظه باید مستانه بدم !

از امشب تا آن روز ..  اسمت تیتر درشت روزنامه من است ، اگر از همین امشب تا آن روز  لحظه ای به من فکر کردی ، شک نکن که منم هم لحظه هایی دارم از همان جنس ! لحظه هایی از جنس و فکر تو ،  خواب های تو که گاها چنگ می آندازند و یک جای دلم را هی فشار می دهند و بی تاب ترم می کنند !

به وقت و خیال من اگر باشد ، همه ی روز ها، عصر های ابری پاییزند تا تو برسی و شب شود ، به من اگر باشد رویای عشقم را به رویایی ترن عشق ملکه شهر فرشته ها هم نمی فرشم ، به من اگر باشد ، اصلا به تو اگر باشد باز به من است ، ولی نشود ان روزی که بگوییم به من اگر بود!

آخر همیشه حرف تو حرف آخر بوده؛ هست .

-تا از آشیانه سویت پر بگیرم از بندم رها ساز تا از غم نمیرم

گاه اینقدر غمگین می شوی که چه بلند بنویسی چه کوتاه دردی از درد هایت درمان نمیشود .. مثل تمام این  پنج شنبه ها که قد می کشند و جمعه می شوند .. و گاه اینقدر خوش حال می شوی که می گویی او آخرین کسیست که شب ها به آن فکر میکنم و اولین چیزست که صبحها فکرم را مشغول  خود می کند ؛

آره کیارش !

(این نوشته  از آرشیو است که به علت ضیق وقت منتشر نشده بود )

عاشق نیمه دوم سالم ، عاشق روز های ابری ، دستکش و شالگردن .. عاشق اون آدم هایی که rss این وبلاگ رو دارند و پا به پای من این آ رو می خونند .. یا اون هایی که همینوجری سر میزنند یا حتی اون هایی که از اینجا رد می شند گاه دست تکون میدند ..

یک روز همشون فکر میکنند دیگه هیچ کدوم رو نیاز ندارم ..فکر می کنند که  می خوام برم یک جای دور .. دور تر سوت قطار ها و همه گذشته ام را فراموش کنم .. بگم من دیگه نیستم .. ولی خوب همه اشتباه می کنند ، چون اصلا این طور نیست ..

اگر یک روز صبح ، وقتی هوا تازه داره روشن میشه به آواز پرده ها گوش کنی میبینی که به قول الهام هیچ کدومشون به روز نمیخوانند ولی هر روز می خوانند ، اون موقع است که می فهمی معصومیت به بعضی ها بخش پذیره !

مخصوصا به تو !

(این نوشته  از آرشیو است که به علت ضیق وقت منتشر نشده بود )

“تو کدوم محله داری قدمات رو می شماری .. “

(این نوشته  از آرشیو است که به علت ضیق وقت منتشر نشده بود )

می دانم دنیا دو روز اولش سخت است .. یک روز با، بی ترس بی ؛ یک روز بی و اندوه با..یک جام آب ، یک دل گرم ، یک جفت چشم خیس و تو همین جایی ! این نشانه رفتن است .. عمر .. عمر .. عمر ، نمیه اولش را باد برد و نیمه دیگر رو هرروز آینه ای زلال سر می کشد

تمهیدات/ عین القضاة

جنگل چشمان تو دنیایی خاص دارد .. دنیایی که چهار چوبی ندارد ..در عوض هزاران هزار چوب که از پس هر کدام تلاءلو خورشید وجود تو خود را از وجود هر چه غیر توست دور می کند ..

داستان همیشگیست .. داستان باغ هایی که دیگر باغ نیستند !

از آنجایی که سالی چند بار چند نفر در این وبلاگ دیدگاهی میذاشتند و می رفتند ..

دیدم بد نیست چند smile  متفاوت با وبلاگ های دگر در شیداب بگذارم تا باشد کمک به گویایی دیدگاه دوستان ..

خوب باشید ..

گفتا ، حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس ..

جهت دریافت این عکس با اندازه PX 1600  برای desktop BG  اینجا کلیک کنید .

این ترازو سنگ و گوهر را برابر می کشد

(صائب تبریزی)

۰ نفر دیگر این نوشته را لایک کرده اند(اید) .

!! لایک 

—واسه پرواز شب عشق ، بهترین بهانه ای تو ..

گاها صبح ها بیدار می شوم و به آینه می نگرم می فهمم که لهجه ام بوی تو گرفته است .. از یک سفر طولانی با تو برگشته ام و خسته نیستم ..

وقتی که چای میریزم اغلب یا همه خوابند و گاها همه رفته اند و فقط من مانده ام ..

سه شنبه ها ، روز تدریس اول وقت ! باید قبل از خورشید خانه را ترک کنم .. روی میز ساعت ۵:۳۳ صبح .. ماهی های قرمز عید همان قدر با اسرار بیدارند که دیوار های این خانه در آغوش سنگ هایش خواب .. موسیقی میگذارم و چای می ریزم و به تو فکر میکنم که در اتاقت خوابی .. خواب که را می بینی ؟ کی بیدار می شوی ؟ با کی چای می خوری ؟! آیا تو هم اغلب تنها چای می خوری ؟ آسمان را نگاه میکنم که هنوز تاریک است ..

با خودم می گوییم سال بعد دیگر کلاس اول وقت ِ آن ور شهر نمی گیرم .. نه ایکه برایم سخت باشد که زود بیدار شوم .. از این تنهایم خسته شدم .. تنها نشتن ، تنها چای خوردن و تنها رفتن .. اصلا شاید دیگر تدریس..

لباس می پوشم و عطر می زنم و خانه را به شوق بازگشت ترک میکنم .. ( هنوز همه خوابند ) توی راه آسمان را می بینم که دارد روشن میشود و مردمی که راه خود را از میان راه دیگری پیدا می کنند .. کوچه ها خلوت اند .. به این فکر میکنم که تو چه قدر خاطره برای من خواهی ساخت ؟! آیا دست مرا میگری و در کوچه می دوانی ؟ آی .. دیگر چه کسی خواهد پرسید که ما از ماضی آمده ایم یا مضارع ؟! فقط می دویم به شوق رسیدن نه به شوق بازگشتن .. به شوق رسیدن و به شوق ماندن به شوق خوابیدن و خواب همدیگر را دیدن ، به شوق بوسه چیدن و گل های ستاره دیدن ..

آه ؛ تهران بیدار شد و من در آغوش آن .. بادِ سرد می آید .. کاش همه چیز به همین سادگی بود که گفتم ..

– یه شب مهتاب ماه میآد تو خواب .. منو می بره کوچه به کوچه ..

( از فرهاد .. شاید روزی که این نوشته رو  میخونی  من این ترانه رو بهت داده باشم ..  )

” باقی این نوشته به دست خود شخص مورد نظر به صورت شخصی به شکلی خاص و خارق العاده خوهاد رسید و نشر آن حتی در وبلاگ شخصی خودم هم جواز ندارد!

من دلم جنگل میخواهد و ارتفاعات ..

تعطیلات و مه ای غلیظ روی کوه ها ..

یک اتاقک گرم ؛ کرسی ، حافظ ، برف و یک رمان بلند و قطعا تو که به تمام این ها معنی دهی .

من دلم صدای دارکوب می خواهد ، هوای ابری میخواهد ؛ من دلم صدای دل نشین تو را می خواهد که آرام برایم از خوشبختی بخواند و بخواند .. آن سوی کرسی بشینی و یک فصل تو ، یک فصل من تا دم صبح بخوانیم و صبح دم برویم تا طلوع خورشید کوهستان را ببینیم ، تو روی برف جا پای کفش من بگذاری من جا پای تو .. هر دو بدیم من موهای تو را از صورتت کنار بزنم تا طلوع خورشید را زیبا تر ببنی و تو برایم چای بریزی ؛ چای گرم !

بدویم زیر درخت هلو به دنبال دست کش گم شده تو و بعد با دست باری از سنگینی برف روی درخت کم کنیم و من دقت کنم وقتی به زمین یخ زده رسیدم و پای تو لغزید من کنارت باشم تا زمین نخوری به آغوش من بی افتی ..

شب که می شود برق را خاموش کنیم یک شمع روشن کنیم و با دستانمان نمایش عروسکی سایه ای بسازیم که من به شدت آن را دوست دارم و بعد هر آنچه که تو دوست داری انجام دهیم ( این قسمت از داستان بنا به شرایط و ذاعقه تو متغییر محسوب میشه J ) و بعد کمی تو حکایت کنی و بیشتر من گوش کنم ؛ با هم فال بگیریم و آرزو کنیم ..

بازی کنیم و شعر بخواینم و خاطره تعریف کنیم و دور کرسی بشینیم و سوپ گرم تو را بخوریم و با هم بگوییم که امــــم چه قدر خوش مزه است !باز مزه مزه کنیم با هم بخندیم ..

موقع خواب تو برایم از قصه های کودکی ات بگویی من برای تو از باد صبا بگویم که فردا بیدارمان خواهد کرد ؛ با هم بخوابم و تو خواب من و من خواب تو را ببینم..

من تعطیلات با تور ا می خواهم ؛ کوهستان می خواهم و شبی دور از هیاهو ..

دلم تو را می خواهد رومان های بلند و کلبه های چوبی و کرسی های گرم ..

پ.ن: چه دل نشین است شبی که فقط من باشم و تو باشی و عشق و نور .. برایم نقاشی کن رویاییم را که فقط با تو و تنها تو محقق میگردد باشیرینی نام تو و جود تو برای من ؛ نه هیچ کس دیگر . سوگند می خورم که تا همیشه فقط برای تو باشم فقط تو که به همه نوشته های من معنی می دهی چه الان که از من دوری چه فردا که با منی ..

پ.ن ۲ : امیدوارم از روزی که این نوشته را برای تو،می نویسم ؛ تا روزی که میخوانی ، فاصله زیاد نباشد که من سخت دل تنگم .

آه امید .. امید، مخوف ترین و توهم زاترین مخدری است که بشر اختراع کرده است. با این همه، می دانی که دردهای خارج از تحمل را، با مخدر تسکین می دهند! ولی خواستن تو فرا تر از امیدو نبودنت غیر درد است ؛ پس در این فصل سرد تحمل مرا طولانی کن . .

شبت پر امید ./

ای شوخ مرا چشم تو سرگردون کرد
در پیچ و خم زلف تـو در زندون کرد

و شد آنچه نباید می شد ..  ./

چیزی شبیه دریا ؛

چیزی شبیه سُرمه ؛

چیزی شبیه تو ؛ شبیه چشم های تو .

چیزی که از دور می آید .. از روز های گرم ..

از نیمه دوم سال ؛ از میان خواب های سپید ..

از لابلای کرور کرور ستاره سبز ..

می آید تا مرا با خود ببرد .

”

“

“

ببرد  به روزهای پادشاهی عقل کوچک من !

از روزهای  روشن علاقه و اقاقی به روز سرد و  تاریک  منطق.

مهم نیست ! من به روزه سردی در دی ماه تقویمی اعتقاد دارم که حتی آدم برفی های عریان نیز به نگاه معطر ما حسودی می کنند . و آن روز دیر نیست .

۱۵ ام آذز .۸۸

وان کس که بدو رای ، خریدارم نیست ..

( از آهنگ های فرهاد )

از آنجایی که قصد دارم همه چیز تمام شده  را  با خودم تمام کنم این نوشته را سراحتا نشر میکنم ، تا باشد تسکینی برای درد و رنج های خودم .

مگر چه شود که تو وبلاگ مرا پیدا کنی و اتفاقا نوشته ای مخصوص توست را ببینی و سخت تعجب کنی که چرا! واقعا چرا کیارش !؟و بعد یک شعر از فروغ زیر لب بخوانی خطاب به شخصی دیگر آرام بنویسی “ چرا همیشه مرا در ته دریا نگه میداری ؟!” ..

صحبت از من و تو بارون پشت شیشه نیست ؛

چون هرگز هیچ چیز نبود .

صحبت از خاطرات میان دو “دی” ماه و چند ماه پس و پیش آن است ، صحبت از درد و رنج های من و صد البته درد و رنج های توست ؛ صبحت از تقصیر های من و مرض خود شیفتگی توست ؛ صبحت از  باز گذاشتن رابطه هاست ؛ صحبت از بی دقتی در ضابته هاست ؛ صحبت از اولین نیمکت آن بلوار و ساعت اتمام کلاس زبان تو در فصول مختلف سال است ، صحبت از هدیه های وقت و بی وقت من و صحبت از قبول کردن های توست!! صحبت از کارت پستال های منو شعر های من و سکوت شبه رضای توست . صحبت از اسرار های من و همکلامی های توست ..

نمیخواهم خاطره ای تلخ را از یک خیانت به دوش بکشم ؛ چون شروع از من بود ، تقصیر را به گردن می گیرم که به راستی همه داستان تقصیر من است .

{ … و هزاران جمله دیگر  که درد هیچ کس نمیخورد ..}

حال که همه چیز تمام شد؛ به بدترین مزحک ترین حالت ممکن ، حال که می دانم تو بیش از من رنج میکشی ، دلم می خواهد که بگویم  که دردت، تمام اعضای مرا، ذهن مرا نیز در عذابی جانکاه فرو برده است. دلم می خواهد بگویم از سردرد های پیاپی تو احساس می کنم سلول های اعصاب متشنجم مانند پوکه های تفنگ، منفجر می شوند. دلم می خواهد بگویم تو تنها نیستی و من عذاب تو را می فهمم! دلم می خواهت یک بار دیگر تلفن بزنم بگویم  عزیزم، بگویم نازین ..

اما به چه درد تو میخورد ؟! رنج خفیف تر من در قبال رنج شدید تر تو رنگ خواهد باخت ! من که نمی دانم *** یعنی چه ؟ من که نمیدانم از د**  دادن *** در *** یعنی چه ! پس این همه رنجی که از سر هم دردی می کشیدم بیهوده بود/! اندوه رقت باری است .

و این رنجی که میکشی تقصیر توست واین رنجی که می کشم باز تقصیر توست و هر دوی این تقصیرات از قبال حماقت نابخشودنی من است .

پس من متسافم . ( نه اینقدر ساده ؛ سوگند  به هر آنچه که دارم و داری نه به اندازه ۳ کلمه !! باورکن نه . ) برای درک یک رنج جز ابتلا به آن رنج روش دیگری وجود ندارد .. تمام شنود و توصیف های آن درد و رنج در قبال رنجی که می کشی هیچ است . هضم این قضیه محتاج زمان است و در این میان تو به دیبات روحی مبتلا یی و به قول “سپاس” هنوز انسولینی برای آن کشف نشده !

پس باید تنهایی یا با هر کسی جز من از پسش بر بیایی که بسیار سخت و به قول الهام ، طاقت انگیز است ! ..

پ.ن: هادی عزیز  من متاسفم ،کار خیلی وقت بود که تمام شده بود و از دست و خواست و ارداه من خارج شده بود .. باز هم متاسفم .

پ.ن ۲: محمد عزیز ؛ برای هضم قصیه این قدم لازم بود ؛ تحقیر ها را فراموش کن .

پ.ن ۳: سی ام دی ماه را هرگز فراموش نخواهم کرد .

پایان./

پ.ن: اندازه بزرگ این پُستر را ازلینک زیر   دریافت کنید و روی desktop  خود بگذارید .

پ.ن۲:بر روی این پُستر هیچ چیزی مضافی ننوشتم ؛در صورت تمایل این را به دوستان خود forward  کنید .

دریافت پٌستر نوروز 1389 (226)

آی ای ستاره ؛

آی ای ستاره سبز .. این کتاب را یک بار و فقط یک بار به تو هدیه می کنم ؛ تا بار ها و بار ها آن را تکرار کنی ..

مردم را سه دسته کردم ، آنهایی که این کتاب را نخوانده اند ؛ آنهایی که این کتاب را خوانده اند و آنهایی که این کتاب را می خوانند .. با من باش و این کتاب را بخوان نه برای اینکه خوانده باشی برای اینکه بوده باشی ..

این کتاب را نخوان ؛ این کتاب را بنوش تا بفهمی چه می گویید ..

“بر میگردیم به حال(از آینده )” .

چه کسی خواهد  پرسید که کجا بوده  ایم ؛ یکی دو ساعت  بعد  از نیمه شبی نزدیک بهار البته آخر اسفند؛ درست  در کوچه ای که باد می وزد و شبی که فردایش مردم روبه دیوار ها خواهند ایستاد و موهایشان را شانه خواهند زد . من و تو سخت می دویم .. سخت و تند تو میگری دستت Hermes  منم کفش و کمر و کلام همه سبز و قرمز . مطمئن باش که هیچ کس نخواهد پرسید که از ماضی آمده ایم یا از مضارع ؛ فقط باید بدویم که زمان را جا بگذاریم ..

باور داریم که این با فرق دارد ؛ به من این قول رو دادند ..

این روز میرسد .این روز نمی رسد

و زود تمام نمی شود . یا زود تمام می شود .

این را همین امروز موقع بوییدن عطری فهمیدم که من حسی خاص داد ؛ خانمی به من عطری داد که که تمام آدم های که آن محل می گذشتند می داد .. توهماتم ریخت و باور کردم که یک عادی ام مانند باقی عادی های اطرافم ، دوباره عطر را بویدم ؛ حسی از تازگی عطر ( نه خوش بویی عطر ) وجودم را پر کرد .. گویی همه چیز محیا بود .

برویم عقب تر ..

داشت از مرگ می گفت .. از گلی رویده در کوهستان و ترانه ای سرد از فروغ .. داشتت رنگ گلی را بریم توصیف میکرد .. گلی رویده بر قبر یک مبارز .. از مردن می گفت و از خاک سپاری .. مردن برای آزدی . وادع … مدام حرف می زد ، هوای بیرون سرد بود و کافه شلوغ یک قهوه تلخ سفارش دادیم با زیپ کیفش بازی میکردم ( از استیصال ) و به نشانه تایید سر تکان میدادم ؛ یادم است که فقط یک جمله ؛ آره یک جمله گفتم “ دلم تنگ است ! چه روز بدی “ .

آری چه روزه بدی ..

سکه می اندارم .. خط ؛ برویم عقب تر .

{ از شبهای زمستان که پنهان نیست ؛ از شما چه پنهان : وقتی دو روی زندگی خط باشد ، رویای شیر پیش کش رویاهایتان ( الهام اسدی ) }

صدای ازدحام و شادی ..

نوید آزدی و برابری ..

امید و شاد کامی …

و یک شب یک نفر آمد همه را پاره کرد . خرداد همواره بد بوده ولی امثال بدتر بود . خیلی بد. دلم برای آنهای می سوزد که می ساختند . ..

باز هم عقب تر؛ اسفند سرد .. روی یک صندلی چوبی ساعت ۵ بعد از ظهر .

سلام کیارش؛

-سلام ؛ خوبی ؟

برای دیرکرد مرا ببخش ( عذر های همیشگی ) ؛ ممنونم ، چه هوای خوبی ، چی میخونی ؟ “ بوی خوش تاریکی ! “ میشه ببنم ؟ / …  رمان ِجدیدِ.. ow .. !

-این برای توست .

ممنونم ؛ درست مثل همیشه ؛ تو خوب می دانی چی برای کی مناسب است ..مرسی  .

پ.ن : برقی از شادی ( کاملا حس شدنی و حقیقی )

پ.ن : عادت های قشنگ ولی احمقانه / خوشبختانه ترک شد .

نتیجه گیری : همیشه بعضی نیروها اینقدر قوی اند که تمام نیورهای خوب قبلی را خنثی می کنند .. آن نیروها کنترل نشده و اغلب جهش یافته از یک تصور صحیح یا اغلب غلط شکل میگیرند .

…

امروز قرار است که بدویم .. از اینجا  تا همیشه . ما آرام راه میرویم و همواره با هم می دویم ولی هیچ کس نمی داند ..حتی ساعت هایمان هم گول خورده اند ؛ وقتی که کاسه شب هم پر می شود از ستاره و خواب های سبز ..

این بار ماه است که به گدایی می آید ..

باور دارم ؛ پس باور کن .

۲۲~۲۳ اسفند ۱۳۸۸

بعضی وقت ها که نه  خیلی وقت ها آدم ها دچار تغییر می شند .. فکر ها نظراتشون

تغییر می کنه و این یک امر طبیعی است ..

با این پیش فرض روشی برای حل یک مشکل جدی در سیستم وبلاگ نوسی وردپرسی پیشنهاد می کنم ..  این مشکل جدی زمان اتفاق می افته که  بنا به هر دلیل ( تغییر آدرس / تغییر عقیده و و و .. ) قصد جایگزینی مقداری با مقدار های کنونی آن را داریم .. به علت زیاد بودن این عناصر در database  و نداشتن حصوله و از همه مهمتر داشتن عقل سلیم از دستورات برنامه ریزی شده برای انجام این کار بهره می بریم ..

در حالت کلی شما باید در داخل database  وبلاگتون جستجو کرده و مقداری که قصد تعویض آن را دارید را پیدا و با مقدار جدید آن جایگزین کنید ..

( نکته : برای این کار شما باید از عملا به database  خود دسترسی داشته باشید یعنی اینکه وبلاگ خود را روی هاست شخصی نصب کرده باشید )

از آنجایی که database وردپرس بر پایه SQL  بنا شده از دستور بسیار ساده UPDATE  در زبان SQL  استفاده میکنیم ؛ این دستور به صورت خود کار اقدام به جستجو و جای گزینی می کند ..

برای شروع برنامه ای که به شما اجازه دسترسی مستقیم به table  های database  را  می دهد را اجرا می کنیم ( در سیستم های مدیریت محبوب cPanel  به سادگی در منوی اصلی بر روی phpmyadmin  کلیک کنید ) .

{ مارون هاستینگ ایران ، یکی از شرکت هایست که یک هاستینگ مناسب برای وردپرس و بلاگینگ  به همراه سیتم مدیریتی cPanel  در اختیار شما قرار می دهد }

سپس به قسمت SQL  رفته تا دستورات SQL  را در آن وارد کنیم :

دستور بالا رو برای tabal  ای که قصد تغییرات تو اون دارید وارد کنید ..

به صورت پیش فرض table  تمام پست های وردپرس wp_posts است و فیلد محتوای آنها post_content است .. از این دستور برای تمام database  های تحت SQL  میتونید استفاده کنید .. به سادگی تمام database  جستجو میشه و مق دار پیدا و جایگزین میشه ..

خوب باشید .

بیش از اینها می توان خاموش بود ..

می توان چون صفر در تفریق و جمع و ضرب ..حاصلی پیوسته یکسان داشت ..

فروغ .

عاشق یک روز از هفته شدم ؛

آن روز رو خیلی دوست دارم ،  بیشتر از تمام هفته ؛

اون روز مثل باقی روز های نیست که بگویم یا نمی آید یا اگر آمد زود می رود .. این یک تداوم همیشه گیست( همیشگی از دید انسان !) چون انسان دچار مرض نا علاج عادت  است . بهترین را هم به دست می آرد و به آن عات می کند { دیر زمانی که در کنار رودخانه می زیستم تمام آرزو یم  قله بود ، به قله که رسیدم ؛ سر تا پا محو تماشای رود شدم !! } .

فقط آن گونه نیست ! آدمی به غم و رنج و درد هایش هم عادت می کند .

ما عادت داریم به اینکه ساده نباشیم  و سخت بگیریم . سیاست نا خدآگاه با گوشت و خون ما آمیخته شده . برای هر آشنایی باید سیاست چید و محتاط بود ؛ در هر رابطه ، هر جا باید دقت کرد که فولان کارت تاثییر سو برای فولانی نگذارد که فولان روز فِلان اتفاق از جانب فولانی به ضرر خود تو تمام شود !

“در این میان ما یا عادت می کنیم ، یا رنج می کشیم “.. عادت یک منطق نیست یک reflex  است برای نجات از رنج کشیدن ؛ مثل داروی بی حسی .. ما به خوشی  ها عادت می کنم  پس هیج وقت آنها را از ما نمی گیرند .. این یک دورغ است که انسان های بزرگ خوشی های کودکی خود را از دست داده اند! آنان فقط به دان عادت کرده اند .. پس دی گر حس نمی شوند ؛ همین انسان مدام دنبال آرامش می گردد تا به آن عادت کند ؛ عادت کند تا عادی شود .

وقتی محلی مرا آرام کند ، مدام به آجا می روم .. زیاده روی میکنم تا آرام بمانم .. سر انجام به آنجا عادت می کنم ؛ وقتی کسی مرا آرام کند ، دوست دارم مدام با او باشم ولی این مثل یک جا نیست ! که اگر به آن عادت کردم برو سراغ جای بعدی ..

آنانی که از مرض عادت آگاهند بیشتر در معرض آنند .. قطعا این گونه است که هر چه علم ما کمتر باشد کمتر رنج می کشیم.. رنج از دست دادن عزیزان بسته به نوع عزتشان نزد ما از سخت ترین نوع عادت هاست .. چندی پیش به صورت اتفاقی و تصافی با دوستی همسفر شدم  و گذرم به قطعه تعدادی از شهدای دوران جنگ تحمیلی خورد .. خانمی آنجا بود که یک دسته بزرگ گل گلایول داشت و بر روی هر سنگ قبر یکی می گذاشت و می رفت ..  هیچ کس دیگر آن اطراف نبود بدون شک این کار را از روی داشتن رنج مشترک  با  آشنایان همه این سنگ قبر ها می کرد ؛ رنجی که من نداشتم ! من از روی بی اعتنایی به آن عادت کردم و او از روی شدت ، درگیر شده !

چه قدر شدت لازم است ؟

که زمان هم آن را مقلوب نکند ؟!

علاقه هم این گونه است ، دقت لازم دارم  که عادت به آن رخنه نکند . شدت کافی  نیست ! عادت بر عکس که به بودن عادت کنی ؛ عادت به ساخته های ذهنی ؛ عادت به توهمات ؛ عادت به بارو های اشتباه .. بدتیرن عادت ها .

عادت یعنی آغاز درگیری .

بایست خیلی قوی بود .