دلم لک زده برای یک جمله خسته نباشی های تو ؛

معنی لک زدن را میتوانم امروز ، و تنها امروز معنی کنم و از حفظ بخوانم؛

تکه ای از نامه هایم را برایت رونوشت می کنم !

به تو که فکر میکنی سر تو با زیرکی و سیاست اودم جلو که نه اصلا همه اش سادگی بود و هست / حتی این نامه ها برای تو که گفتی همه چیز تموم … ولی من نا تموم جا موندم با **** ای که تموم من بود !

 از گذشته:

تو اکنون زندگی ایت را کن ؛ بی خیال از حرف های علاقه و  اقاقی من

حتی اگر رهایت کنم باید این را بدانی که

آن عمیق ترین چیز ؛ آن شناخت و آن دانش و آن حس با تو یکی بودن از همان دیدار اول در من بیدار شد

و هنوز هم همان است -  با این تفاوت که حالا هزار برابر  نه هزاران برابر عمیق تر  و لطیف تر است

من تو را تا پایان جهان میخواهم ؛

من تو را پیش از آنکه در من  حلول کنی دوست خواهم داشت .. این را در همان روز های اول دریافتم

هیچ چیز نمیتواند تو را در من حل کند

هیچ صدایی نمیتواند جاگشت صدایت را تکرار کند ( اگه یادت باشه اولین اس ام اس من راجب صدای تو بود ) ؛

هیچ گوشی نمیتواند صدایم را این گونه که تو درک میکنی بفهمد و

هیچ چشمی نمیتواند دیگر مرا از من بگیرد ؛

دیروز  فهمیدم چشمانت  دیگر واقعا خاصیت دریا دارد

مرا در خود غرق میکند… دیگر بس است

نمی خواهم چیزی بگویم

می خواهم نامه را اینگونه تمام کنم که دلواپس شادمانی های تو ام

ولی بیش از هر چیز دیگر  دلواپس که نه امیدوارم این ترم سخت و پشت رو بگذاری  ….

کاش منم یک روز بشنوم **** بهترین داشنجوی ورودی های خودشون ائه

دارم بهت میگم موفق باشی؛

سعی کن که موفق باشی

بروم سعی کنم که عادی باشم شاید روزی  از روز ها توانایی اش را یافتم

تا وقتی که نتوانم دیگر به سراغت نمی آیم

وقتی اینو نوشتم مهربانانه تر از همیشه به سراغم آدمی و گفتی هیچ چیز نیست

چرا به قول فروغ  همیشه منو در ته دریا نگه میداری ؟ …..

امروز معنی این شعر فروغ را به وضوح می فهمم .. به وضوح ..

امورز یک روز خوب بود ؛

ابرای بهار و خیسیِ سایه بارون چنار تو خیابونای تهران ..

گل های زرد نرگس پشت جراغ های قرمز ؛

شبنمِ پشت شیشه ها ، بوی خاک و قشنگ ترین ترانه ها…

عصر هنگام تو نیز پیدا می شوی ؛ تمام قشنگی های امروز معنی میگیرد .. معنی ای به وسعت لبخند تو ..

این شب چه وسعتی دارد ، هوا صاف ِ صاف شده .. کاسه شب پرِ سکه های ستاره ..

"

"

"

کاش می فهمیدی خواناترین کاغذی که می توانم تا همیشه سیاهش کنم به اسم توست .

-

پ.ن: سلام تو قشنگ ترین صدای امروز بود ؛

.. ۲۵ م اردیبهشت ۱۳۹۰ / ک

وقتی واقعیت ما را در اندوهی تلخ اسیر کرده؛

از درد ننوشتن و شاد بودن و نمیه های پر لیوان را مدام دیدین ،

کور کردن چشمانیست زخم دیده ؛

برای رِِ:

پاییز با دستانی زرد و چروکیده

با قلبی به روشنی گریه های تو ؛

با ماه قدم می زند و پلک های چشم تو را آهسته می کشد .

بیشتر بخواب ؛

آخر دنیا که رسیدیم بیدارت میکنم ..

این متن واقعیتیست از رویایی دست یافته از راوی ای قوی که قوی ترین فرد جهان است ، چون تحمل کرد بار سنگین دوست داشتن تو را ..

+ با چاشنی ادبی شیداب .

شهریور که برگ هایش میریزد ،

خیال میکنم که فردایش از آن رویایی می شود که به پاییز نمیرسد ولی ما می رسیم ، می رسیم به آغاز فصلی سرد و همه ی آنچیزی که به ما تداوم می بخشید را جا میگذاریم .. همه اش می شود چند بیتی شعر که گاه اتفاق می افتاد و گاه نه ؛ امروز نه اسم دارد و نه نام درست…

پاییز نزدیک است ؛ دلم می خواد باران که گرفت به جای چتر تورا با خود ببرم ؛

خوب نشان دادی که جای   من هیچ جا برای تو خالی نیست ؟ حتی در قلب غریبه ای که سال ها  زیر سایه ی  تو بشیند و جای پای ماه و روز من بگذارد ..

باور دارم اگر همه همه تنهایت به من بسپاری تمام باکسی ام با تو قسمت می شود … در همان مزرعه که نگاه کاشتم .. دیگر باورم شده هر کس نگاه می کارد ؛ اشک درو میکند . نگاهت را به کدام ساعت سپرده ای که هنوز روی یک باقیست . لازم نیست پاییز بآید ؛ من نیزای به چتر ندارم در بارانی که تو باشی . این روز ها  از کنار هر درختی که رد شدم ——— —— —– .

“
”
”
”
”
”

“

“

روز ها گذشته است و من دیوانه تر شدم ؛

گل ها نشانی قلبت را به من داده اند .. هر روز صبح به آفتاب سلام می کنم اما تو پاسخ می دهی !

چشمانم که مانند دو سیب قرمز بوی تو گرفته اند را تماشا کن ! نگاهم طعم بادم می دهد ! بادمی تلخ در مزرعه بی تو رستن .

وقتی به کوه می رم  با خودم می گویم تو زودی  رفتی یا من دیر رسیدم ؟

مبادا کوه ها زود تز از ما به هم برسند ؟!!!!

مردمان بی نام را می بینم که از کنارم می روند ؛ یکی می رود یکی میآید .. می فهمم برای جاده مهم نیست چه کسی تنها می شود . تو همراهم نیستی و من توی جاده ام .. تو و جاده در تنهایی من همدستید! هر شب قبل خواب خودم را با تو  به جاده می سپارم ؛ ولی هر روز صبح تنها اول جاده ایستاده ام ..

دوستت دارم اعترافیست که باید آرام نوشت ..

همه محال ها را باور کردم ؛ شاید  باز گفته باشی دوستت دارم ..

“

“
”
”

“

“
”
”

روز ها گذشت و گذشت ..

وقتی از پس فراموشی میآیی ، چه قدر باریم غریبه ای آشنای دیروز !

او حتما یک روز برای دیدن تو میآید و تو برای دیدن او ..

نفس تو هنوز هم در قلبم تکرار می شود ؟

من پر از نفس های تنهایی ام ..

…

…

پیش پای من افتاده که ساعتش به نمیه شب که رسید تمام خاطرات تلخ و شیرینش  را با خود ببرد .. ببرد به هزران سال فاصله دست نیافتنی و درست همین جا زیر درختان زردی که قرار است سبز شوند از آب و ماه و ستاره تا آدم و آفتاب تا دلخوشی همیشه و  مژده هزاران خاطره جدید …

مرداد و شهریور ۱۳۹۰ .

——————————————————————–

پ.ن: لزوما این تو آن تو آن توی دیگر همه ضمایری یکسان نیستند .

من هنوز سرگرم کشت قاصدکم ..

قاصد هایی که خبر آمدن تو را می دهند ..

تو در من به خواب رفته ای ؛

بگو چگونه بیدارت کنم ؟

پاییز واژگانم بوی تو می دهد .

که فصل جدید عشق نزدیک است ..

تصمیم را گرفته ام ،

باید برویم..

.. جایی که دیگر فرهاد راوی غُصه نباشه ؛

مگر شیرین اندوه ندارد که  بگوید آنقدر گرسیتم که  تا کم شوم  در تمام نبودنت…
مقصد این واژه ها آسمان اند….

هر لحضه که می گذرد تو را از دست می دهم ؛

تو را بیشتر از دست میدهم ..

گاهی کمرنگ می شوی و همه مرز های مرئی را رد میکنی .

ولی فراموش نمی شوی !

تو در من به خواب رفته ای

بگو چگونه بیدارت کنم ؟

ساقه خشک اندامم می شکند!

زیر چوب های سادگی رفتارم .

صدای از حماقت با جسارت می گوید :

زنِ افکار تو بیوه خواهند ماند .

پیش نوشت : این عکس خانمی را نشان میدهد که به ناچار به gasht  ارشاد نزدیک می شود . اینجا تهران است ؛ یک عصر گرم مردادی ، نقطه مشترک این نوشته و این عکس ماه مرداد است .

امشب تمام عاشقان را دستبسر کن ؛

بیا امشب را با من تو سحر کن ….

در چالش میان نوشتن و ننوشتن برایت هر بار نوشته ام ؛ یک سکه ماه افتاده بر آسمان وقت سحر ،  فردا  شود ، فردا شود .. دکان ز که پر می شود ، جای تو خالی می شود . چنگی بزن ،چنگی  بزن ؛ جای توی پر نمی شود …

آری جای تو پر نمی شود ؛

به باد قول داده ام ، اگر تو بیایی عطرت را به او بدهم .

گفته شب های تهران مژده ی تورا می کشند .

فاصله زیاد شده است / نمی دانم فاصله تو است که بر گناه هان من می فزاید یا

گناهان من اند که بر فاصله تو می افزایند !{ فقط می دانم که هر دو به شکلی خطی در حال زیاد شدند }  سطر های این نوشتم ام مضاف کن بر این فاصله.

، به باد گفته ام که با کسی بازی ندارم ؛ باور کن .

در این سطر اعتراف می کنم در هیاهوی دنیای پر شتاب اطرافم که بیش از پیش لذت هر دوباره ای را از ما دریغ می کند . لذت دوباره با تو بودن را پر امید در روز هایم می جویم ، به خصوص حالا که مرداد است .

….

هیج کس شاید نتونه مثل یک دختر هجده ساله خودشو تو رویا غرق کنه ؛

بزرگتر که میشی می فهمی هر چیزی یک قسمت های تلخ هم داره!

حتی می بینی عاشقانه هاتم سر تاسر دیگه شیرین نیست.

با این حال باز دلت تنگ شه برای هوا های دو نفره پنج شنبه ها صبح زیر بارون پارک جمشیده ، ولی این بار تنها!

فکر کن کسی که توی شعرات آفریدی درست وقتی که فکرش را هم نمی کنی از راه می رسه ، به اسم کوچیک صدات می کنه  و متقاعد میشی که  همدیگر رو سال هاست می شناسید ، درست از همان سالی که می نویسی ؛ می فهمی که اونم عاشق تو بوده ! آره تو دیگه حتی به ساعتت هم نگاه نمی کنی ، هیچ چیزی دیگه تو رو به خونه بر نمی گردونه؛ اصلا ذیگه مهم نیست اون آقایی که اون دور بود داره میره یا میآد ، مهم نیست الان زیر جایی مسقف باشی یا نه ، مهم نیست بارون نم نم میاد یا شُر شُر .. حتی دیگه نمیدونی به اندازه کافی خیس شدی یا نه !

از من می خواهی که از خواب بیدارت نکنم !

می گویی که هیچ گناهی بزرگتر از این نیست که بیدارم کنی  وقتی در خواب بی وقفه خوشبختم  !

ای کاش می فهمیدی که بزرگترین گناه دنیا این نیست!

بزرگترن گناه دنیا امیدوار کردن یک نفر و سپس نا امید کردن آن است !

بزرگترین گناه دنیا گفتن جمله من اشتباه کردم است !

این را باید به جای بابا آب داد مشق کودکان کرد تا به سنی که رسیدند دیگر هرگز یادشان نرود ، فقط حیف که سنگین است ، سنگین تر از من سنگین تر از تو ، سنگین تر از بابا و نان و آب و مصدر دادن  و حتی سنگین تر است  از بار دوست داشتن تو ..

پ.ن: نوشته مرتبط با “امید” :

http://blog.shidab.net/archives/hope

امروز خودم را یافتم ،

خسته زخم خورده کنار رود خانه .

چند روزی بود که در آینه هم نبودم .

ولی امروز خودم را یافتم .

در آینه دیدم از دست رفته ام !

دیگر برای بخشش چیزی نمانده

یک ورق پیدا کردم و زیرش را امضا کردم.

من عاشقت شدم .

امضاء.

بایید شما هم امضا کنید !

باید همه ی  دنیا امضا کنند و شهادت بدهند که من عاشقش شده ام .

هوا اینجا ابرِ ؛

یه روز سرد پاییزی،

تو از غصه لبریزی ..

گل قهرت و پرپر کن؛

مرا همین کافیست که تا ابد بوی تو بدهم .

روز ها کوتاه شدند و من نیز از لحضه های عاشقانه بی نصیبم / ما بیشتر شب داریم ، قدم زدنِ آرام، پیاده رو های تهران …

باشد که باز ،

یک قرار چای دیگر  و دمی  خنده های تو ، بپیچد عطر احساست ؛

دلم دیونه شه بازم …

منو بازی بده بازم … منو بازی بده بازم ..

اگه برگردی از قهرت؛

ساز  رقصیدنِ  با  تو

بی هوا باز  دوباره شکست؛

وقتی توقع عواطف پایین بود ؛

بالا رفتن از دیوار نیاز ، تعلق واکشی  بوسه ای تلخ بود که

هرروز جدایی را هشدار میداد ؛

و حالا من می مانم و هم آغوشی  با فصل مرداد .

——————————————————————–

پ.ن : از مولانا جلال الدین محمد بلخی در دیوان شمس می خوانیم :

فرقت از قهرش اگر آبستن است.

بهر قدر وصل او دانستن است

می دهدد جان را فراقش گوشمال ؛

تا بداند قدر ایام وصال…

( نکته قابل توجه در این   شعر شدت آمیزش غم و آسایش خیال است )

———————————————————————

دیروز در سایه هایی از عشق

.

.

.

لمیده شدم

با پاهایی تنبل

و

آغوشی که هزار بوسه را پس می زد

چشمهایم التیام دردهای بودند سرد نشدنی

که گویی تا صبح منتظر حضور جای خالی تو , مژده رفتن تو .

چهار ساعت است که عقربه ها اسیر یک اند !

وجودم خواب را بر خود کشیده بود

از تو که هرگز نخواستی بفهمی بوی بودن را..

دیگر نه برای تو این جهان پر رفت و آمد

نه برای من که تا ابد بوی تو را دهم …..

به نام آب که از ذکرش ناشناس ترین علف ها می رویند .

شمردم روزها را، باز از سر

ولی تقویم را گم کرده بودم

من از فردای بودن یا نبودن نمی هراسم

نبودنِ با تو را ، کم کردم عشق بود و نور .

بودن با تو را کم کردم و شب باقی قصه را نوشت ..

راز عشق و آرامش یاد گرفتن از دیگری است .. پیش آن که چیزی به او یاد بدهیم ..

باید عشق را زیبا نوشت؛

فرقی نمی کند ، قلم ازساقه نیلوفر باشد یا پر کبوتر .

مژده شکفتن بدهد یا نه ..

تو را مشق کردن عین رویاست .

یافته ها را باید جست ..

آن پنجشنبه هم قد کشید و جمعه شد

دلم گرم بود به فصل های سرد ، به کلاه و دستکش و شال گردن .

وقت آن است که کنار شومینه بشینم و برای برای آینه گریه کنم و قدر تمام سال ها خاک خروده ازش گله کنم و بگوییم ، آن روز که میرفتی آن سوی سوت قطار ها تعبیر بازگشت را می دانستی ؟

و آینه با مکث جواب می دهد ؛ می خواهم بروم جایی دور تر از سوت قطارها و همیشه ام را فراموش کنم ..

/

این پنجشنبه هم قد کشید و جمعه شد

دلم گرم است به فصل های سرد ، به کلاه و دستکش و شال گردن .

وقت آن است که برویم بیرون و روی برف ها بدویم .. من جا پای تو و تو جا پای من ؛ تو می خند یو دلم خیس میشود از هجوم این همه علاقه .. از تو می پرسم آن روز که برف می بارید و تو پشت پنجره بودی تعبیر این همه برف را می دانستی ؟

و تو بیدرنگ جواب می دهی ؛من از پل نگاه تو احساس شرم می کنم مگر حرارت کوره انتظار چه قدر است که هر وقت به دستان تو میرسم باید هذیان بگویم؟! می خواهم بشینم همینجا و همیشه ام را به تو بسپارم ..

….

از عشق بازی زمان که بگذریم حرمت بوسه ای تلخ بر نقش خاطرات میماند .

درون بسترم انگور روید و شرابی شد، تلخ و مرد افکن ؛

شرابی شد لحظه هایم ؛

شبی از کوچه سار تانهایی ام رد شو، ببین دیگر نه تو را می پوشم ، نه می نوشم ..

به جرم بوسه های نیمه کاره ، قریضه عشق را انکار مکن که آغوشی در ابعاد خیانت برای رفتنت اصرار میکرد .

پ.ن : عکسهایم را پاره کن و آن دوستت دارم های کورکورانه ات را بخورد فکاهی ها مجله طنز بده…

جای جای بدنم در حبسی خانگی مرا زنده زنده میکشد ،

از جای خالی دست های تو .

…تلخی نبودن به تلخی فراموش کردن یک بودن نیست..

“

“

…

گاهی باید بی رحم بود
نه با دوست
نه با دشمن
که با خودت
و چه بـزرگت می کند آن سیلی
که خودت می خوابانی بر صورت خودت
….

گذر زمان شلاقی است بر وجود بی گناه من در تمام روز های بی تو بودن .. کاش آنقدر که به تو فکر میکردم تو را می دیدم

کاش آنقدر که در لحظه های من بودی در روز هایت بودم ..

کاش لحظه ها از تو پر می شد و از من خالی!

بعضی روز ها تمام شادی هایم مثل برف در دلم آب می شوند .. .. .

می بینی ؟

چه ساده عادت کرده ایم به عبور بی دلیل فصل ها !

زمستان می رود و بهار میآید..

حرف هایم حرف دارند ولی دنیا ساکت است

زمان بی قرار تر از من است ، بی قرار تر از تو بی قرار تر از هر کس دیگر .. زمان می رود .. به جایی دور .. بیا ما هم برویم .. برویم جای دور تر سوت قطار ها و همیشه امان را فراموش کنیم ..

بنشینیم کنار علف های سبز ..

آنها استوار ترند .. بی واسطه با خدا سخن میگویند و فروتنانه می رویند کنار تهمت های زندگی! دلشان می خواهد برود یادشان از یاد ها که چه آسان  می رود . این بهار ابدی نیست ..  به رسم همان چراغ های دور شهر که در خیرگی چشم من زود از من خاموش می شوند جهانم به خواب میرود .

خمیازه می کشد ماهی قرمز تنگ و تابستان می رسد و من دلواپس شادمانی های تو .

با من می دوی به شوق چیدن گیلاس های سرخ .. سبزه ها رفته اند .. هیچ کس نیست که بپرسد از ماضی آمده ایم یا مضارع .. غروب که می شود سایه هایمان بلند تر می شود ، این روز ها  هیچ عکسی سیاه نمی شود
لحظه ها رام شده اند
سرکشی نمی کنند
خاطره ها می آیند … می مانند…!
و فردا هیچ رویای ، دوری تو را غافلگیر نمی کند !!!
آری …
حالا کلاغها هم به نرسیدن افتخار می کنند و چقدر ما خوش وقتیم !

شب می شود آسمان صاف تر از قلب توست ، چه عظمتی دارد .. این همه زیبایی ! من و تو که هستیم ؟ از پر کاه هم بی ارزش تریم .. انتهایش را ببین ! حد ندارد ..سیاهی محض ، پوچی مطلبق تا ابد ..  برویم جایی دور از ستاره ها و به دنیا فخر بفروشیم ؟

بی این مردم بی نام ، ..

کم کم هوا سرد می شود

شهریور که برگهایش می ریزد

خیال می کنم

فریادش از آن  رویایی ست که به پاییز می رسد

بگذار از ز پاییز و تردید  رفتن بگویم ..

از باران پشت شیشه ها و عکس های یادگاری ،

دلم تنگ می شود برای صدایش ، برای قدم هایش با من در پیاده رو های تهران ،

با من که قدم میزند ، سه رنگ چراغ چهار راه ها هم دیدنیست ، تو نیز میآیی و جهانم رخت تازه می پوشه ..

من باز بر خلاف هیچ می روم

کنار آدم و آفتاب و حوا و ماه

جای من جایی ست، که آنجا نیستم ؟

نام سرنوشت من چیست !؟

این رشته های آشفته ی تار که عنکبوتها بر لبخندهای مردم تنیده از برای چیست ؟ برو .. من دیگر به مار ها حسودی نیکنم که چرا پوست میاندازند و تازه می شوند ، امروز من آرامم .. تو آرامی و شب آرام است ..

دیگر شب ها زلال نیستند ، ابر ابرند ، آخر الان پاییز است .. هر روز به وسعت اش افزون می شود .. از تلتندگی می کاهد و باز دلتنگم میکنم ، سر تا سر شیرین است و بوی مژده میدهد ، زنجره پاییزی تا صبح مینوازد و روز ها زود تر تمام می شوند و ما بیشتر شب داریم  .. کنار بید مجنون نشته ایم و غزل می خوانیم ،

به اسم تو که میرسم دعا میکنم به وسعت کلمات حافظ ، جایی میان غزل و نثر رها می شوم . دستم را میگیری ، به خیابان اشاره می کنی .. می بینم دینا سفید شده است  .. اینجا زمستان است .

رو به دلم میکنم و می گویم : عاقبت باورت خواهند کرد .

از اخوان برایت میخوانم ؛

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت.
هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دست‌ها پنهان،
نفس‌ها ابر، دل‌ها خسته و غمگین،
درختان اسکلت‌های بلورآجین،
زمین دل‌مرده، سقف آسمان کوتاه،
غبارآلوده مهر و ماه،
زمستان‌ست.

.. آری سقف آسمان کوتاه ولی سقف دل تو همیشه بلند است ، همیشه گفتی .. ولی می خوام امسال سقف دلم را آبی کنم که دست هیچ کس به آن نرسد آخر هر قوت هوا ابرو می شود می بارد سقف آمسان را می بینیم .. ، سقف دل تو که بلند است ، اگر دستانتم کوتاه باشد باز هم  به آن می رسد ..

می دوی روی برف ها …. می ایستم و نگاهت می کنم و با خود میگوم کاش به من میفهماندی چگونه قلبم را فریب دهم !

با هم بازی میکنم .. تا تکاپوی آب شدن آنها .. دلم لاله بنفش میخواد ، یک سبد پر ولی هنوز زود است .. خیلی زود .. این زمستان هم تمام می شود .

بر برگ سپیدی ؛ به سپیدی قلب پاک و مهربانت نقاشی کن عکس خورشید را ؛

و در پشت پنجره سرد تنهایی را که بگذار تا برمن بتابد و روح یخ بسته ام را را حرارتی جاودانه بخشد .. نقاشی کن امواج آبی دریا را ، تا ماهی کوچک قبلم در آن آرامش آبی از حس بی تابی رها گردد؛

نقاشی کن ،اسب چابک عشق را ..

تا مرا با خود ببرد به آنجایی که فقط من باشم و تو باشی و عشق و نور ..

نقاشی کن مژده حضورت* را که راحیه وجودت را با خود به دوش بکشد  سر تا سر زمانم ..برایم نقاشی کن ؛ نم نم باران را تا شوره زار خشک دلتنگی ام دشتی سرسبز گردد آشیان شقایق ها ؛

نقاشی کن کوهی بلند را تا در بلندی آن کوه بلند در گوش آسمان بخوانم که آه چه قدر من خوشبختم

کمی از عشق بگوی و درد مرا تسکین ده ؛

××

چترت را کنار ایستگاهی در مه فراموش کن ..

خیس و خسته به خانه بیا ؛

برایم از رنجی که می کشیم ترانه بگو !

لازم نیست تو شاعر باشی ،

باران باش و مژده صدایت را ترنّم کن..

تو باران باش و دیگر هیچ نگوی

همین کافیست تا دلم سودا کند دمی به تمام جاودانه ها .

من که تعبیر روزهای ندیده را نمی دانم

از این همه روز ، شب را بفهمم کافیست ، مگر ستاره ها در خود چه دارند که شب را این همه  زیبا  میکنند ، به قول شاملو اگر بیهوده زیباست شب ، برای که زیباست شب برای چه زیباست شب ؟

انگار روی دستهای زمین مانده ام و زمان بر مدار ناتوانیم چه با شکوه می چرخد؛

روز ها گذشت ؛

تا اینکه زخم خورده روزگار شدم و هم صحبتی با تو مرحمی شد وصف ناپذیر  در بهبود دیابت روحی ام . آن روز ها  بود که فهمیدم ..

” انگار ” از ابتدای آشنایی مان، دائم بر زبان من جاری بوده است. بار ها می خوساتم بگویم که انگار تو شخصیتی بودی که من می خواستم با نوشتن خلق کنم و حالا پیش از آنکه دست به قلم آورم، خود در مقابل من ایستاده ای… انگار، مرز لطیفی است میان واقعیت و خیال. انگار، یعنی چیزی واقعیت ندارد. با این همه چنان به نظر می آید که گویی واقعی است. انگار را در فرهنگ لغت، پندار و فرض معنا کرده اند. اگر واقعاً زاده ی خیالات تحریک شده و داستان های غم انگیز ذهن من نیستی، اگر شباهت تو به آنها فقط یک انگار، یک فرض، یک پندار است، من چرا نمی توانم ابطال این فرضیه را اثبات کنم؟ چرا نمی توانم دورش بریزم؟ تو چه جور انگاره ای هستی که در مقابل واقعیت که با خشونت خود را تحمیل می کند و خواب و خیال و وهم را می پراکند، باز هم مقاومت می کنی و نابود نمی شوی؟ نکند فقط تویی که وجود داری و باقی آنچه واقعیتش می نامم، وهمی بی اساس است؟!

از خط های موازی دور شده ایم و تونیستی ..