دیروز در سایه هایی از عشق

.

.

.

لمیده شدم

با پاهایی تنبل

و

آغوشی که هزار بوسه را پس می زد

چشمهایم التیام دردهای بودند سرد نشدنی

که گویی تا صبح منتظر حضور جای خالی تو , مژده رفتن تو .

چهار ساعت است که عقربه ها اسیر یک اند !

وجودم خواب را بر خود کشیده بود

از تو که هرگز نخواستی بفهمی بوی بودن را..

دیگر نه برای تو این جهان پر رفت و آمد

نه برای من که تا ابد بوی تو را دهم …..

می خا(نه خوا) هم بروم؛ بروم تمام جاده ها ساخته نشده را ببینم از میان مردم بی نام بگذرم ؛ صدای تمام سیب های نیافته را بشنوم  ؛ از بودن رد شوم و دور شوم .. آینه را پیدا کنم  و برایش گریه کنم و بگویم اینجا کجاست !!  بگویم اینجا کجاست و بگوید از اینجا تا آنجا که تو هستی  به وقت و خیال  من ۱۸ رنگ فاصله است ! جایی از دنیا را نشانم بدهد که هیچ وقت هیچ کس نرفته ، جای که اگر گذرت آنجا خورد لحظه ای به ایستی و فکر کنی.. بفکر کنی به سیبی که هنوز روی درخت است..

نمی دانم آن روز که مرا می خوانی آن سیب چه شده ؛ به دست کی با یاد کی چیده شده ..

امروز روز خوبی برای نوشتن نیست!

پاییز می رسد به سان حشره ای زخم خورده ، خسته و مریض.

گفتا ، حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس ..

جهت دریافت این عکس با اندازه PX 1600  برای desktop BG  اینجا کلیک کنید .

من دلم جنگل میخواهد و ارتفاعات ..

تعطیلات و مه ای غلیظ روی کوه ها ..

یک اتاقک گرم ؛ کرسی ، حافظ ، برف و یک رمان بلند و قطعا تو که به تمام این ها معنی دهی .

من دلم صدای دارکوب می خواهد ، هوای ابری میخواهد ؛ من دلم صدای دل نشین تو را می خواهد که آرام برایم از خوشبختی بخواند و بخواند .. آن سوی کرسی بشینی و یک فصل تو ، یک فصل من تا دم صبح بخوانیم و صبح دم برویم تا طلوع خورشید کوهستان را ببینیم ، تو روی برف جا پای کفش من بگذاری من جا پای تو .. هر دو بدیم من موهای تو را از صورتت کنار بزنم تا طلوع خورشید را زیبا تر ببنی و تو برایم چای بریزی ؛ چای گرم !

بدویم زیر درخت هلو به دنبال دست کش گم شده تو و بعد با دست باری از سنگینی برف روی درخت کم کنیم و من دقت کنم وقتی به زمین یخ زده رسیدم و پای تو لغزید من کنارت باشم تا زمین نخوری به آغوش من بی افتی ..

شب که می شود برق را خاموش کنیم یک شمع روشن کنیم و با دستانمان نمایش عروسکی سایه ای بسازیم که من به شدت آن را دوست دارم و بعد هر آنچه که تو دوست داری انجام دهیم ( این قسمت از داستان بنا به شرایط و ذاعقه تو متغییر محسوب میشه J ) و بعد کمی تو حکایت کنی و بیشتر من گوش کنم ؛ با هم فال بگیریم و آرزو کنیم ..

بازی کنیم و شعر بخواینم و خاطره تعریف کنیم و دور کرسی بشینیم و سوپ گرم تو را بخوریم و با هم بگوییم که امــــم چه قدر خوش مزه است !باز مزه مزه کنیم با هم بخندیم ..

موقع خواب تو برایم از قصه های کودکی ات بگویی من برای تو از باد صبا بگویم که فردا بیدارمان خواهد کرد ؛ با هم بخوابم و تو خواب من و من خواب تو را ببینم..

من تعطیلات با تور ا می خواهم ؛ کوهستان می خواهم و شبی دور از هیاهو ..

دلم تو را می خواهد رومان های بلند و کلبه های چوبی و کرسی های گرم ..

پ.ن: چه دل نشین است شبی که فقط من باشم و تو باشی و عشق و نور .. برایم نقاشی کن رویاییم را که فقط با تو و تنها تو محقق میگردد باشیرینی نام تو و جود تو برای من ؛ نه هیچ کس دیگر . سوگند می خورم که تا همیشه فقط برای تو باشم فقط تو که به همه نوشته های من معنی می دهی چه الان که از من دوری چه فردا که با منی ..

پ.ن ۲ : امیدوارم از روزی که این نوشته را برای تو،می نویسم ؛ تا روزی که میخوانی ، فاصله زیاد نباشد که من سخت دل تنگم .

آه امید .. امید، مخوف ترین و توهم زاترین مخدری است که بشر اختراع کرده است. با این همه، می دانی که دردهای خارج از تحمل را، با مخدر تسکین می دهند! ولی خواستن تو فرا تر از امیدو نبودنت غیر درد است ؛ پس در این فصل سرد تحمل مرا طولانی کن . .

شبت پر امید ./

ای شوخ مرا چشم تو سرگردون کرد
در پیچ و خم زلف تـو در زندون کرد

و شد آنچه نباید می شد ..  ./

چیزی شبیه دریا ؛

چیزی شبیه سُرمه ؛

چیزی شبیه تو ؛ شبیه چشم های تو .

چیزی که از دور می آید .. از روز های گرم ..

از نیمه دوم سال ؛ از میان خواب های سپید ..

از لابلای کرور کرور ستاره سبز ..

می آید تا مرا با خود ببرد .

”

“

“

ببرد  به روزهای پادشاهی عقل کوچک من !

از روزهای  روشن علاقه و اقاقی به روز سرد و  تاریک  منطق.

مهم نیست ! من به روزه سردی در دی ماه تقویمی اعتقاد دارم که حتی آدم برفی های عریان نیز به نگاه معطر ما حسودی می کنند . و آن روز دیر نیست .

۱۵ ام آذز .۸۸

وان کس که بدو رای ، خریدارم نیست ..

( از آهنگ های فرهاد )

پ.ن: اندازه بزرگ این پُستر را ازلینک زیر   دریافت کنید و روی desktop  خود بگذارید .

پ.ن۲:بر روی این پُستر هیچ چیزی مضافی ننوشتم ؛در صورت تمایل این را به دوستان خود forward  کنید .

دریافت پٌستر نوروز 1389 (331)

آی ای ستاره ؛

آی ای ستاره سبز .. این کتاب را یک بار و فقط یک بار به تو هدیه می کنم ؛ تا بار ها و بار ها آن را تکرار کنی ..

مردم را سه دسته کردم ، آنهایی که این کتاب را نخوانده اند ؛ آنهایی که این کتاب را خوانده اند و آنهایی که این کتاب را می خوانند .. با من باش و این کتاب را بخوان نه برای اینکه خوانده باشی برای اینکه بوده باشی ..

این کتاب را نخوان ؛ این کتاب را بنوش تا بفهمی چه می گویید ..

“بر میگردیم به حال(از آینده )” .

چه کسی خواهد  پرسید که کجا بوده  ایم ؛ یکی دو ساعت  بعد  از نیمه شبی نزدیک بهار البته آخر اسفند؛ درست  در کوچه ای که باد می وزد و شبی که فردایش مردم روبه دیوار ها خواهند ایستاد و موهایشان را شانه خواهند زد . من و تو سخت می دویم .. سخت و تند . مطمئن باش که هیچ کس نخواهد پرسید که از ماضی آمده ایم یا از مضارع ؛ فقط باید بدویم که زمان را جا بگذاریم ..

باور داریم که این با فرق دارد ؛ به من این قول رو دادند ..

این روز میرسد .این روز نمی رسد

و زود تمام نمی شود . یا زود تمام می شود .

این را همین امروز موقع بوییدن عطری فهمیدم که من حسی خاص داد ؛ خانمی به من عطری داد که که تمام آدم های که آن محل می گذشتند می داد .. توهماتم ریخت و باور کردم که یک عادی ام مانند باقی عادی های اطرافم ، دوباره عطر را بویدم ؛ حسی از تازگی عطر ( نه خوش بویی عطر ) وجودم را پر کرد .. گویی همه چیز محیا بود .

برویم عقب تر ..

داشت از مرگ می گفت .. از گلی رویده در کوهستان و ترانه ای سرد از فروغ .. داشتت رنگ گلی را بریم توصیف میکرد .. گلی رویده بر قبر یک مبارز .. از مردن می گفت و از خاک سپاری .. مردن برای آزدی . وادع … مدام حرف می زد ، هوای بیرون سرد بود و  با زیپ کیفم بازی میکردم ( از استیصال ) و به نشانه تایید سر تکان میدادم ؛ یادم است که فقط یک جمله ؛ آره یک جمله گفتم “ دلم تنگ است ! چه روز بدی “ .

آری چه روزه بدی ..

سکه می اندارم .. خط ؛ برویم عقب تر .

{ از شبهای زمستان که پنهان نیست ؛ از شما چه پنهان : وقتی دو روی زندگی خط باشد ، رویای شیر پیش کش رویاهایتان ( الهام اسدی ) }

صدای ازدحام و شادی ..

نوید آزدی و برابری ..

امید و شاد کامی …

خرداد را هیچ و قت دوست نداشتم ..

باز هم عقب تر؛ اسفند سرد .. روی یک صندلی چوبی ساعت ۵ بعد از ظهر .

که  هوا ابر شود و در کوچه باد بی آید و زمستان سر نوشد ..

نتیجه گیری : همیشه بعضی نیروها اینقدر قوی اند که تمام نیورهای خوب قبلی را خنثی می کنند .. آن نیروها کنترل نشده و اغلب جهش یافته از یک تصور صحیح یا اغلب غلط شکل میگیرند .

…

امروز قرار است که بدویم .. از اینجا  تا همیشه . ما آرام راه میرویم و همواره با هم می دویم ولی هیچ کس نمی داند ..حتی ساعت هایمان هم گول خورده اند ؛ وقتی که کاسه شب هم پر می شود از ستاره و خواب های سبز ..

این بار ماه است که به گدایی می آید ..

باور دارم ؛ پس باور کن .

۲۲~۲۳ اسفند ۱۳۸۸

بیش از اینها می توان خاموش بود ..

می توان چون صفر در تفریق و جمع و ضرب ..حاصلی پیوسته یکسان داشت ..

فروغ .

عاشق یک روز از هفته شدم ؛

آن روز رو خیلی دوست دارم ،  بیشتر از تمام هفته ؛

اون روز مثل باقی روز های نیست که بگویم یا نمی آید یا اگر آمد زود می رود .. این یک تداوم همیشه گیست( همیشگی از دید انسان !) چون انسان دچار مرض نا علاج عادت  است . بهترین را هم به دست می آرد و به آن عات می کند { دیر زمانی که در کنار رودخانه می زیستم تمام آرزو یم  قله بود ، به قله که رسیدم ؛ سر تا پا محو تماشای رود شدم !! } .

فقط آن گونه نیست ! آدمی به غم و رنج و درد هایش هم عادت می کند .

ما عادت داریم به اینکه ساده نباشیم  و سخت بگیریم . سیاست نا خدآگاه با گوشت و خون ما آمیخته شده . برای هر آشنایی باید سیاست چید و محتاط بود ؛ در هر رابطه ، هر جا باید دقت کرد که فولان کارت تاثییر سو برای فولانی نگذارد که فولان روز فِلان اتفاق از جانب فولانی به ضرر خود تو تمام شود !

“در این میان ما یا عادت می کنیم ، یا رنج می کشیم “.. عادت یک منطق نیست یک reflex  است برای نجات از رنج کشیدن ؛ مثل داروی بی حسی .. ما به خوشی  ها عادت می کنم  پس هیج وقت آنها را از ما نمی گیرند .. این یک دورغ است که انسان های بزرگ خوشی های کودکی خود را از دست داده اند! آنان فقط به دان عادت کرده اند .. پس دی گر حس نمی شوند ؛ همین انسان مدام دنبال آرامش می گردد تا به آن عادت کند ؛ عادت کند تا عادی شود .

وقتی محلی مرا آرام کند ، مدام به آجا می روم .. زیاده روی میکنم تا آرام بمانم .. سر انجام به آنجا عادت می کنم ؛ وقتی کسی مرا آرام کند ، دوست دارم مدام با او باشم ولی این مثل یک جا نیست ! که اگر به آن عادت کردم برو سراغ جای بعدی ..

آنانی که از مرض عادت آگاهند بیشتر در معرض آنند .. قطعا این گونه است که هر چه علم ما کمتر باشد کمتر رنج می کشیم.. رنج از دست دادن عزیزان بسته به نوع عزتشان نزد ما از سخت ترین نوع عادت هاست .. چندی پیش به صورت اتفاقی و تصافی با دوستی جهت عکاسی از مکانی تاریخی همسفر شدم .. هوا گرفته ای بود و در آن روستای دور افتاده محلی بود شبه قربستان ..  گذرم به قطعه تعدادی از شهدای دوران جنگ خورد .. خانمی آنجا بود که یک دسته بزرگ گل گلایول داشت و بر روی هر سنگ قبر یکی می گذاشت و می رفت ..  هیچ کس دیگر آن اطراف نبود بدون شک این کار را از روی داشتن رنج مشترک  با  آشنایان همه این سنگ قبر ها می کرد ؛ رنجی که من نداشتم ! من از روی بی اعتنایی به آن عادت کردم و او از روی شدت ، درگیر شده !

چه قدر شدت لازم است ؟

که زمان هم آن را مقلوب نکند ؟!

علاقه هم این گونه است ، دقت لازم دارم  که عادت به آن رخنه نکند . شدت کافی  نیست ! عادت هم بر عکس که به بودن عادت کنی……….  ؛ عادت به ساخته های ذهنی ؛ عادت به توهمات ؛ عادت به بارو های اشتباه .. … ..  بدتیرن عادت ها .

عادت یعنی آغاز درگیری .

بایست خیلی قوی بود .. . . . . .

یک روز آفتابی سرد ؛

یک اتاق شرقی غربی ؛

پرده های توری کشیده ..

آفتاب پشتشون ؛ آفتاب ساعت ۱۰ ..

- یک شروع از نو .

تغییر ؛ تغییر ؛ تغییر ..

انسان زاده تغییرات است؛ در این زمستان که هیچ نداشت جز درد ، شیدابم را تغییر دادم به مزاج خودم .. خوب میدانم که بسیار سنیگن است سخت بالا می آید و این نهایت خود خواهیست .. من این گونه دوست دارم /

سفید
خاکستری .. سرمه ..

این گونه  و فقط همین گونه .

دوست دارم درشت بنویسم ؛

دوست دارم بزرگ بنویسم ؛

دوست دارم از خودم بنوسیم ؛

دوست دارم از دردی بنویسم که خوب می دانم تمام میشود .

دوست دارم همیشه بدانم که این گونه نمی ماند ..

همان طور که نماند .

تغییر تقدیر همه است .

همه ی همه ی همه ..

خوب باشید و از شی داب جدید لذت ببرید ..

کیارش مظفری/ آخرای بهمن ۸۸

نمی خواهم بهای این همراهی را با حساب و کتاب بسنجَم

یا در اندیشه خوب و بَدَش باشم

نمی خواهم بدانم دوستم می دارد یا نه

می خواهم بروم با آنکه دوستش می دارم..

این گونه ترکیبات با هیچ منطقی جور در نمی آیاد مگر منطق جبر !

یلدا فاجعه ای ست در سنت ، رویدادیست علمی و دیر تکرار  ، اطلاعتی جند خوب راجب یلدا را در اینجا بخوانید .

——

هنوز هم در کوچه باد می آید .. مگر قرار نیست که پاییز تمام شود ! خودت میگفتی که درست بعد پاییز و قبل از زمستان فصلی دی گر است ، فصلی که در آن آینه ها کدر می شوند و مردم رو به دیوار موهایشان را شانه می زنند ..  به وقت و  خیال  من یلدا کوتاه است ، تو بلندی ، ماه نورانیست و در یا آرام است  ، در کوچه باد م یوزد و آسمان کمی ابریست .  آن فصل یا نمی رسد . یا زود می گذر . در آن فصل تو دست مرا میگیر و در کوچه ها می دویم .. دی گر هیکس نمی پرسد از ماضی آمده ایم یا مضارع ، بی خیال هر آنچه داری و دارم .

یلدایت مبارک ، مطمئن باش که من و ستاره های سبز و صد البته حافظ برایت دعا  می کنیم .

کاش شب دیدن تو ، همیشه یلدا بود!

به جز از عشق که اسباب سرافرازی بود؛

آزمودیم همه کار جهان بازی بود،..

در اتاقم؛کشوی میزم؛ کنار گلدانم

داخل کیفم، لای برگهای دفترم، حتی میان حرفهایم را..

“برای یافتن آنچه من در دلم پنهان کرده ام.”

پ.ن: دکمه like  و dislike  در پایان نوشته و در ادامه مطلب قرار دارد و دلیل آن هم روشن است .

پ.ن: کمه like  و dislike  در پایان نوشته و در زیر خود مطلب قرار دارند ؛ نکته بالایی برای تِم قبلی بود ..

باقی پاییز خوب .( ویرایش اکنونی زمستان است )

ویرایش دوم ؛ اسفند ۱۳۸۸

دوستی کی آخر آمد ؟ دوستاران را چه شد ؟!

صد هزاران گل شکفت ، بانگ مرغی برنخواست !

عندلیبان را چه پیش آمد و هزران را چه شد ؟

”
”
”

حافظ اسرار الهی کَس نمی داند  خموشــــ !

از که میپرسی که دورِ روزگارانت چه شد!!

پ.ن: باز گم میشوم میان انبوه مردم بی نام ، نامم را صدا میکنند و سر تا سر  شوق می شوم ؛ .دور می شوی،دور میشوم و به حرمت تمام رفتار آدمی صدا می شویم …دلم گرم بود به فصل های سرد! وقتش رسید که برویم .. برویم برای آینه گریه کنیم و قدر تمام سال ها خاک خرده ازش گله کنیم…بگویم :”آن روز که می رفتی آن سوی سوت قطار ها ،تعبیر بازگشت را می دانستیــــــ ؟”

ساده ساده باز می گردیمـ .!!!*

مهر که میرسید سرد می شدی ؛ نه که دور باشی ! مهر کلا سرد است حالا می فهمم که از  دی ماه هم سرد ترست ..

اصلا حال این روز ها خوش نیست ! نه در کوچه باد می آید و نه هوا ابر است .. تکرار است و تکرار .

روز هایم سخت شده ؛ بی تفاوت می گذرد، یکی می آید یکی می رود..

۰ نفر دیگر این نوشته را لایک کرده اند(اید) .

!! لایک