Blue Spanish Eyes

قلم : کیارش مظفری؛ مورخ ۱۳ / اردیبهشت/ ۱۳۸۹
دسته : شاد هست, نوشته های بهاری | یک دیدگاه

نوشته شمارره ۷

—واسه پرواز شب عشق ، بهترین بهانه ای تو ..

گاها صبح ها بیدار می شوم و به آینه می نگرم می فهمم که لهجه ام بوی تو گرفته است .. از یک سفر طولانی با تو برگشته ام و خسته نیستم ..

وقتی که چای میریزم اغلب یا همه خوابند و گاها همه رفته اند و فقط من مانده ام ..

سه شنبه ها ، روز تدریس اول وقت ! باید قبل از خورشید خانه را ترک کنم .. روی میز ساعت ۵:۳۳ صبح .. ماهی های قرمز عید همان قدر با اسرار بیدارند که دیوار های این خانه در آغوش سنگ هایش خواب .. موسیقی میگذارم و چای می ریزم و به تو فکر میکنم که در اتاقت خوابی .. خواب که را می بینی ؟ کی بیدار می شوی ؟ با کی چای می خوری ؟! آیا تو هم اغلب تنها چای می خوری ؟ آسمان را نگاه میکنم که هنوز تاریک است ..

با خودم می گوییم سال بعد دیگر کلاس اول وقت ِ آن ور شهر نمی گیرم .. نه ایکه برایم سخت باشد که زود بیدار شوم .. از این تنهایم خسته شدم .. تنها نشتن ، تنها چای خوردن و تنها رفتن .. اصلا شاید دیگر تدریس..

لباس می پوشم و عطر می زنم و خانه را به شوق بازگشت ترک میکنم .. ( هنوز همه خوابند ) توی راه آسمان را می بینم که دارد روشن میشود و مردمی که راه خود را از میان راه دیگری پیدا می کنند .. کوچه ها خلوت اند .. به این فکر میکنم که تو چه قدر خاطره برای من خواهی ساخت ؟! آیا دست مرا میگری و در کوچه می دوانی ؟ آی .. دیگر چه کسی خواهد پرسید که ما از ماضی آمده ایم یا مضارع ؟! فقط می دویم به شوق رسیدن نه به شوق بازگشتن .. به شوق رسیدن و به شوق ماندن به شوق خوابیدن و خواب همدیگر را دیدن ، به شوق بوسه چیدن و گل های ستاره دیدن ..

آه ؛ تهران بیدار شد و من در آغوش آن .. بادِ سرد می آید .. کاش همه چیز به همین سادگی بود که گفتم ..

– یه شب مهتاب ماه میآد تو خواب .. منو می بره کوچه به کوچه ..

( از فرهاد .. شاید روزی که این نوشته رو  میخونی  من این ترانه رو بهت داده باشم ..  )

” باقی این نوشته به دست خود شخص مورد نظر به صورت شخصی به شکلی خاص و خارق العاده خوهاد رسید و نشر آن حتی در وبلاگ شخصی خودم هم جواز ندارد!

۶ نفر دیگر این نوشته را لایک کرده اند(اید) .

!! لایک