a place

جایی به من بدهید !

شاید یکی از میان ما شبی از نخستین شادمانی را به یاد آورد !

آن زمان که هوا ابر می شود و در کوچه باد میگیرد و درختان لیمو از شرم حضورت بی میوه می شوند ..

“
”

جایی به من بدهید !

شب کوچکی زیر نور ماه و شعر های پاییزی منتظر من است ؛

کنار چند شعر کوچک و ساده ترین شب دنیا،

آنجا که فقط تو هستی و مهتاب و آب ..

جایی به من بدهید !

از میان تمام وقت هایی که ندارید ،

جایی برای آرزوها ،

جای برای همه خیره شدن ها ..

جایی به من بدهید برای نوشتن ابتدای کلمه

آنجایی که شیرینی اسم تو در گوش راه نجوا کند و مرا بخواند ..

آنجا که ماه حرمت شبهای صاف آسمان را حفظ کند ؛

ابر نباشد ، پاییز از تو شروع شود و باد سمفنی مژده طولانی ترین شب جهان را بدهد .. از امشب تا همیشه ..

۱۴ نفر دیگر این نوشته را لایک کرده اند(اید) .

پروفایل های من