Posts made in بهمن, ۱۳۸۷

طاقت انگیز

قلم : کیارش مظفری؛ مورخ ۱۲ / بهمن/ ۱۳۸۷
دسته : شاد نیست, شیدابی | ۱۱ دیدگاه

هنوز نفهمیدم که شب به من میرسد یا من به شب … این بار هم مردم شهر همه در کنار هم و من هم در کنار آخرین شیشه مترو

… بک نفر آواز می فروحت ….. یک نفر لباس ….. ما بقی مرفتند و می آمدند ؛

من هیچ چیز نمی خواندم و هیچ کسی هم مرا نمی خواند .

.. صدای دیگری نیز بود ؛فرشته ای  آسوده نشسته بود و تمام ایستگاه های دنیا را به هم می بافت و مدام نامشان را برای این مردم بی نام تکرار میکرد که مبادا آنسوی مقصد پیاده شوند

! ایستگاه فٍلان ؛
ایستگاه فولانی ..

مسافرینی که قصد عظیمت به فولان جا را دارند در ایستگاه فٍلان پیاده شوند .. … فقط همین .

همه فقط میرفتند.. ؛ که مبادا نرسند …
کناری من حاظر بود نه تنها مرا بلکه جامه تمام مردم شهر را بدرد که فلان دقیقه زود تر به فٍلان ایستگاه برسد .

به راستی ایستگاه ها را دیده ایـــــد ؟؟

چه قدر تنهایند ؛ هیچ کس حتی حوالیشان نمی ماند ؛ اینجا هرکسی که بی آید ، می خواهد برود … آه که چه سرنوشته طاقت انگیزی !!!! ایستگاه آخر چه ؟ از آنجا به کجا می روند ؟(یم) {ام،ای،ود،یم،ید،ند… رفـت!.} ؛

هنوز نشناختمش ؛ بعد شما بگویید : دنیا جای غریبی نیست! حق دارید ، حتی اگر قسم بخورم که در تمام ایستگاه های عالم تنها بودم و تمام مردم را می دیدم اما کسی مرا ندید؛ حق دارید؛ ولی من آنقدر دیدمش آنقدر نگاهش کردم که این زمان بی زبان ! گذشت و عاقبت آنسوی مقصد پیاده شدم.

۱۲ / دی / هشتاد و هفت

کیارش

۰ نفر دیگر این نوشته را لایک کرده اند(اید) .

!! لایک