راهم از دنیا جدا شد ..

قلم : ؛ مورخ ۴ / مهر/ ۱۳۸۸
دسته : شاد نیست, شیدابی | ۳ دیدگاه

راهم را در این دنیا گم کرده ام  ؛

با سنگ های سرد  سکوتی است ، که با برگ های خشک  در  فراق باد ..

مدام در گوشم میخواند ، دیگر نه بستن سرت روی سینه ام نه هیچ چیز دیگر ..
امروز که  بگذر دقیقا ماه هاست که صدای نرسیدنت را می شنوم؛ نجوایی خاص دارد ، کمی آن سو تر همه  می گویند که رسیده ای پاییز…
راستش را بگو ، از اینجا تا صمیمیت تو چه قدر راه مانده ؟ ..
هی من تو را پیدا کنم و هی تو مرا گم کن و هی باز من نرسیدنت را تماشا ..
تماشای این دنیا که هر کاری کنم باز غیرب است و غریب است و غریب استــ .

۴/مهر

۴ نفر دیگر این نوشته را لایک کرده اند(اید) .

۳ Comments

  1. مـــریـــمـ
    مـــریـــمـ | مهر ۹, ۱۳۸۸ at ۱:۱۳ ق.ظ

    بی همه ام
    همه ام گم شده است
    مانده ام با همین حالا که اینجاست
    که فردا را چه کنم بی تو؟
    اتفاق تازه ایست این درد؛
    هوای آمدنت
    و راهی شدنت
    از راهی که
    نداشتی

    عرفان کارن

    Reply
  2. hani
    hani | مهر ۱۱, ۱۳۸۸ at ۲:۳۸ ق.ظ

    راستی از دل من تا آسمان چقدر راه است؟

    Reply
  3. MHHF
    MHHF | مهر ۱۷, ۱۳۸۸ at ۱۱:۴۴ ب.ظ

    در مورد غریبی باز هم فقط میتوان شعری خواند از سیاوش قمیشی که میگه:

    مسافر شهر غمی / غریبی مثل خودمی

    غریب تو غربت نگی چی شد محبت/بگی میگن دیوونس حرفاش چه بچه گونس

    ……………..mhhf

    Reply